Este ano o tema son as pontes antigas da comarca. Como ven sendo costume, con fotografías realizadas por integrantes do equipo.

Que sexa bo!

Natal africano

Crónicas da Terra “O derradeiro episodio”, presentado por Darkfalcon.
Unha vida en ceros e uns, presentados por Kriogenia.

Ao final non acadaron premio, pero paga a pena ler estes relatos:

→ Ler Crónicas da Terra “O derradeiro episodio”, por Telmo, de 1º de ESO.
→ Ler Unha vida en ceros e uns, por Ricardo, de 1º de bacharelato.

Parabéns aos autores dos relatos seleccionados!

O evento consistiu na presentación dunha exposición “ENTRE MOLÉCULAS” enviada pola Fundación Española para a Ciencia e a Tecnoloxía (FECYT), en colaboración co Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), dado que este ano 2011 tamén se celebra o Ano Internacional da Química, declarado pola ONU co lema “Química: a nosa vida, o noso futuro”.

A exposición estivo durante 15 días no hall do noso instituto, e, como trata temas que abarcan dende a historia da Química ata a actualidade, en relación co cambio climático, a saúde, ciencia de materiais, alimentación, enerxía,… pode servir de pretexto para continuar, durante o curso, afondando nalgún tema de interese particular.

Participou alumnado tanto de ESO como de Bacharelato, realizando, por grupos, diferentes preguntas que deberían contestar o resto dos compañeiros.

Loli Rodríguez, profesora de Física e Química.

Acudimos por expresa invitación da Casa da Cultura de Noia, e vimos como facía un percorrido pola vida, formación, obra e importancia dunha escritora que iniciou a Literatura Galega moderna ao abrir o Rexurdimento no s.XIX, e introducir a presenza da muller na literatura galega.

O alumnado traballou contestando un cuestionario sobre o contido da exposición.

OS VELLOS CONTOS

Contan que se en lúa chea, a medianoite te pos diante dun espello e recitas as palabras “Que non me leve, os meus ollos servirán para el” ves o teu propio enterro. Eu non cría niso, ata que coñecín a Carlos, un veraneante da miña vila, veciño meu. Ata ese momento, nunca crin nesas trapalladas e vós, estou seguro que tampouco o creredes.

Resultou que por fin chegou o verán e, con el, coñecín a Carlos, que rondaba os doce anos, coma min e os meus mellores amigos. El vive habitualmente no País Vasco, pero os seus avós viven na mesma vila ca min, onde tamén se criou o seu pai.

Non volo dixen, pero se vos interesa, eu chámome Daniel. Pasaba as tardes cos que falei antes, os meus amigos, Pedro e Silvia.

Foi nunha tarde, cando estabamos xogando cerca do cemiterio, onde hai un prado enorme perfecto para xogar ás agochadas. Achegouse Carlos, que pasaba coa súa avoa. Parecía bo rapaz e amigable. Logo de varias tardes xuntos xogando e explorando, xa que nos encantaba facelo, fixemos moi boas migas.

A Carlos encantáballe contar historias que lle contara seu avó e seu pai, sobre todo na cabana que tiñamos ó lado do río, pero nós non lle cremos, xa que eran as típicas historias de medo; como que viran a Santa Compaña polo monte ou que seu pai xogara nun taboleiro para contactar supostamente cos mortos que non descansaban en paz. Disque un amigo de seu pai morrera por apartar a man do punteiro sendo o propio Satanás quen atendera a súa chamada.

O seu tío avó, que era cura na capela, tiña a chave que a herdara a avoa de Carlos ó morrer. Tanto que nos gustaba investigar e aventurarnos, Carlos ofreceunos entrar ás agochadas na capela coas chaves da avoa. Facía moitos anos que ninguén entrara nela xa que fixeron outra igrexa máis grande a uns poucos quilómetros.

Ó día seguinte conseguira as chaves e dispuxémonos a ir, aínda que recoñezo que tiña algo de medo, e polo que vía, os demais tamén. Finalmente chegamos, quedámonos mirando e decidimos meter a chave para abrir a porta, a cal rinchou e un calafrío escorreume por todo o corpo.

Empezamos a exploración cada un polo seu lado coa axuda dunhas lanternas. Encantábanos xogar ós exploradores e máis aínda nun lugar coma aquel, no que te podías encontrar algunha que outra cousa curiosa, quen sabe.

Aínda que despois dun tempo en busca de algo interesante que puidera satisfacernos só nos encontramos con moitas teas de araña, uns cantos sustos, un cartel de festas de 1960… Pero o que máis nos emocionou foi encontrar outra vella chave, moi bonita e pesada, xa bastante gastada polo paso do tempo.

E dende logo, se existía unha chave así nun sitio coma aquel, quen sabía o que tal podía abrir aquela chave enigmática…

Dispuxémonos a buscar dita porta. Fomos probando pola igrexa pero non abría ningunha. Silvia adentrouse na sancristía, onde só había dúas portas, unha que daba para subir polas escaleiras ata as campás e outra pequena, case agochada. Mediría coma un metro e medio aproximadamente. Probamos e si, por fin abriu unha porta. Non nos atreviamos a abrila ata que Carlos si o fixo. El era bastante valente. Dentro había unhas sabas que tapaban algo semellante a un cadro. Despois achegouse e quitou as sabas cheas de po que tapaban aquel obxecto… para o noso asombro era un daqueles taboleiros dos que lle falara o pai de Carlos.

Xa que encontramos tal cousa fíxosenos irresistible non tentarnos a xogar con el, intentando invocar algún espírito que quixera falar connosco.

Sentamos e todos puxemos os nosos dedos enriba do punteiro, que repetimos dúas ou tres veces: hai alguén aí? O punteiro moveuse cara onde poñía “Si”. Todos pensamos que alguén estaba movendo o punteiro, pero seguimos xogando. Logo pedimos que dixera o seu nome. Co que tamén se moveu, pero esta vez sinalando un S, logo un A, de seguido un T… Pedro non puido co medo, e inmediatamente apartou a man. Nisto deulle un ataque de histeria no que repetía palabras moi raras que ninguén deste mundo podería entender e, parecía, mesmo o xuraría, que estaba endemoniado polo mesmísimo Satán! Desmaiouse e levámolo á casa, co medo no corpo.

Non lle puidemos explicar á familia que lle pasara. De feito estivo no leito, inconsciente durante uns tres días. Nin os médicos podían ditaminar que lle pasara a Pedro… que era o que tiña. Axudando ó meu pai a carrexar leña vin a Silvia de lonxe, correndo. Parecía aterrorizada.

– Dani, Dani! Pedro morreu.

María, 1º de Bacharelato.

« Ti podes velos? Sei que os sentes ao teu redor, porque eu podo notar como me poñen a pel de galiña… Tamén podo oílos… e sei que ti podes, sei que ti podes, sei que ti podes… non mintas, non mintas…

O QUE ALGÚNS NON VEN

– Diga?
– Marcos, son Xoana, crees que poderás vir hoxe a ver unha película a miña casa?
– Ah, Xoana síntoo moito, hoxe teño que ir a pasar o día cunha tia miña que fai anos que non vexo… seica pode morrer e miña nai cree que é de boa educación ir visitala.
– Que tía? Esa que dixestes que estaba algo tola?
– Si ben, xa che contarei. Chámoche mañá.

Eran as 11 da mañá dun día anubrado, non había paxaros no ceo, nin follas nas árbores, só se escoitaba o vento golpeando as ventás das casas.

Collín o coche e dirixinme cara Connecticut, onde se atopaba Flora, esa vella tola, ou mais ben miña tía lonxana, non sei porque lle faría caso á miña nai…

Despois de dúas horas de viaxe cheguei alí. Segundo a dirección a casa estaba nas aforas da cidade.

Estiven buscando un longo anaco para atopar o camiño correcto, e cando por fin o encontrei… non podía ser aquilo… non era un estrada, nin sequera un camiño de terra, iso era barro, non podía atravesalo co coche. Iso xa era demasiado. Baixei do coche e notei como a lama estragaba os meus zapatos novos.

A paisaxe era deprimente. O ceo cheo de nubes negras (parecía que ía comezar a chover). A paraxe estaba totalmente deshabitada e cando comezaba a cavilar que era a única persoa do mundo apareceu un home duns trinta anos, tiña pinta de granxeiro, quen o diría, en pleno século XXI aínda queda moita xente coma el.

Achegouse a min cunha expresión estraña: entre medo, sorpresa e desconcerto, diría eu.

– Non irás a aquela casa non neno?
– Por que? Pois xustamente necesitaba de alguén que me indicase ben o camiño.
– Non rapaz! Non! Alí non vaias! – O home semellaba realmente asustado.
– Pero.. por que?
– Advertinche, fíxeno, e non quixestes escoitarme, esa muller está tola, está tola! Di que ve mortos!
– Señor, síntoo moito, teño que ir… non será para tanto..

O home mirou para min e andou cara atrás até que se xirou, na súa cara seguía era expresión, non sei, de tormento.

Seguín o camiño de barro ata que divisei unha casa marrón escura ao fondo. Ao chegar á porta, esta abriuse.

Todo era moi tétrico, non sei que facía alí. Subín as escaleiras cheas de enredadeiras que me levaban cara unha porta luxosa no seu tempo, e que agora, co paso dos anos, e sen coidados, convertérase en algo sinistro.

– Na na nanana nana nananana na na na nana… – Escoitábase dende fora esa canción. Non sei de onde viña, pero seguín o son adentrándome nesa escura casa, chea de po.

Entón vina, ao fondo dunha habitación. Tiña o pelo branco caéndolle polas costas, a pel pálida e engurras.

– Na nana nanana nana na na na na nana nanana… – Seguía soando a canción, pareceume ver unha caixa de música.

– Ola flora! – dixen – Son Marcos, o fillo de Aurelia, veño visitala xa que fai tempo que non…

Non me deixou rematar de falar cando dixo:

– Xa non podo máis, a música xa non atenúa as voces… Están aquí todo o tempo, todo o tempo, todo o tempo. Non quero, non quero, non, non, lévaos contigo, lévaos. Porque non saben onde está o inferno, non entenden a diferenza entre a realidade, o ben e o mal, buscan luz, buscan llamas, non saben, non sei, non sei. Cando saiban que arderán por sempre baixo os brazos do señor… do señor que perdoa… a eles non, a eles non…

– Flora? – nese momento estaba asustado.

A vella estaba desvariando, que dicía? Non sabía que facer… entón xirouse, esa mirada non se esquece; cravou os seus ollos en min, como querendo facerme dano con eles, estaban moi abertos, víanse vermellos, quizá polo sono ou simplemente pola idade… non sabía que facer..

– Ti podes velos? Sei que os sentes ao teu redor, porque eu podo notar como me poñen a pel de galiña.. Tamén podo oílos… e sei que ti podes, sei que ti podes, sei que ti podes… non mintas, non mintas…

– Creo que me teño que ir! – dixen e xireime cara a porta, pero esta pechouse antes de que eu a tocara!

– Non podes – dixo rindo – non podes, non podes, na nana nana nananana nana na na – agora era ela quen tarareaba a canción – din que estou tola, pero son eles, sodes vós, estades tolos, tolos, eu non, pero vós estades tolos, podo escoitalos, podo escoitarche!

Dirixinme cara ela para calmala, toqueille un brazo pero non puiden, pensei que me desmaiaba, o seu corpo era etéreo, non tiña corpo. Que acontecía? A miña man podía atravesala!

– Ha,ha,ha,ha – ríase ela – sodes vós, estades tolos, pensades que vivides, estades tolos.

Saín correndo de alí. Collín o coche e puxen a radio para tranquilizarme, falaban dun accidente de coche no que houbera dúas vítimas.

Parei na gasolineira, non me atendían, chamei ao encargado, pero non me debeu escoitar. Entón chamei ao mozo e pedinlle que me botara gasolina. Non me mirou. En cambio achegouse unha rapaza loira e faloulle.

“O que hai que aguantar!” – pensei eu – todo por ligar e a min nin caso…

Entón a moza díxolle: oístes o do accidente? É unha mágoa, o condutor era tan xove, e a vítima resultou ser un granxeiro, o rapaz chamábase Marcos. »

Helena, 1º de Bacharelato.