Taller de poesía

AMOR DE OUTONO

Alfombra de lágrimas de outono

Brotan follas do meu corazón,

coma lágrimas incontidas,

chegou o outono sen razón.

Brotan follas con cadencia de algodón,

a mirada lonxana parece non ollar,

nin darse conta, perdida no ensoñar.

O amor que debuxaba soles de alegría na túa vida,

abandona moi sixilosamente a aqueles aos que ilumina.

E olvida.

Pouco a pouco caen as follas,

con cadencia perezosa, abandonan as pólas…

A mirada impasible, a tristura asoma,

e olla como aquilo que fora, cae e prepara unha alfombra.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s