Entrega de premios do concurso de Contos de Medo

bruxa_e_morcego_240

Na celebración do Samaín o pasado venres 29 de outubro tivo lugar a entrega de premios do concurso de Contos de Medo.

No medio da inquedante decoración de cabazas-caveira e morcegos, co susto da aparición dun fato de pantasmas terroríficos que resultaron ser o alumnado da Aula Específica e arrepiando despois de ver a curta “Medo” de vinte10, aínda quedaron azos para entregar os premios.


Os relatos premiados nesta edición son:

  • 1º premio: “A medalla”, por Adriana, de 2º de bacharelato.
  • 2º premio: “A man”, por Iria, de 4º de ESO.
  • 3º premio: “A búsqueda”, por Nerea, de 2º de ESO.

Velaquí o relato gañador do primeiro premio:


A MEDALLA

Dende logo que aquela viaxe ía ser con diferenza a peor da súa vida. Xiandra sóuboo no mesmo momento en que seus pais llo anunciaran, naquel xusto momento en que súa nai pronunciou “GALICIA” e dixo que estarían coa avoa na casa familiar de Portosín.

Facía anos que non ía a Galicia, dende que o avó falecera, e a verdade, agora era una rapariga adolescente que só pensaba en pasalo ben cos seus amigos. De pequena encantáballe pasar o verán na casa dos avós, pero diso xa hai moito tempo e agora esa terra non lle atraía coma antes. Tal vez fose a falta do avó, aquel home alto e guapo a pesar dos seus sesenta e cinco anos, que sempre estaba pendente dela.

Non podía crer como me puideran facer isto, sabendo que a última semana de outubro non tería clase e podería disfrutar cos meus colegas dunha gran acampada. A semana na que en Suíza se celebraba a festividade da pataca. Era incrible, a meus pais non lles importou que eu me opuxera, dáballes totalmente igual. E a miña nai só dixo:

– Veña Xiandra, non vai ser para tanto, mira o lado positivo, disfrutarás da festa do Samaín e tamén do día dos defuntos. Veña filla, se comprensiva, a avoa non está ben, dende que o avó morreu é coma se a súa luz interior se apagase, precisa da nosa compaña.

E ao fin chegou o peor día, no momento en que aterramos en terra galega e xa nos atopamos en fronte da casa da avoa.

– Xiandra, se amable e mostra curiosidade por todo o que che conte a avoa, de acordo?
– Vale mamá, non te preocupes, farei o posible por prestarlle atención.

Á vez que me saía unha risiña.

– Sempre utilizando o teu ton irónico, por favor…
– Tranquila, fareino ben.

Timbramos e ao pouco abriuse a porta, era como se alguén nos agardara impaciente detrás. Saíu unha muller moi delgada, parecía un espantallo. Pero ao momento, decateime que aquela era a avoa Carmen, os seus ollos fixéronseme coñecidos, eses ollos azuis como auga.

Saudei a avoa, e todos estivemos recordando o tempo que pasaramos xuntos. Cumprín a promesa que lle fixera a mamá, prestarlle atención á avoa. Pero o cansazo puido máis comigo porque a viaxe fora longa. Díxenlles a meus pais que ía descansar ao cuarto. Cando abrín a porta, decateime de que aquela estancia era coñecidísima para min, era o cuarto no que o avó pasaba horas e horas lendo e escoitando música, só que agora se lle incorporara unha cama. Nesta semana, este sería o lugar idóneo para disfrutar un pouco, esta habitación traíame moi bos recordos. Deiteime e os ollos comezaron a pecharse ata que quedei durmida.

Ao pouco sentín chorar a avoa. Levanteime sobresaltada. Abrín a porta e púxenme a escoitar. Meus pais e a avoa aínda estaban na cociña a conversar. Pero houbo algo que me deixou de pedra:

– Si miña filla, nesta casa pasan cousas raras. Cando esperto, aparece todo desordenado, coma se alguén andara na procura de algo. Ao principio pensei que fora eu e que non me dera conta, pero un día xa farta, decidín botar unha ollada antes de deitarme e ao día seguinte descubrín a mesma desorde. Foi logo cando pensei que alguén entraba
na casa pola noite.

Pero o que máis me abraiou foi cando a avoa dixo:

– É teu pai miña filla, sei que non o fai por mal, pero cando o enterramos non encontrei a medalla da Virxe do Carme que el sempre levaba no seu pescozo porque dicía que lle daba sorte. Fora un regalo da súa nai cando emprendeu o camiño de mariñeiro. Creo que non descansará en paz ata atopala!
– Veña mamá, non digas iso, tal vez sexa produto da túa imaxinación, ao estar soa. O mellor é que abandones esta casa e veñas vivir con nós a Suíza. A soidade estáche pasando factura.
– Non. Aquí están pasando cousas moi raras. Teu pai esta na procura da súa medalla. A única vez que a sacou foi cando tivo que ingresar no hospital, pero nunca se me deu por preguntar onde a gardara. O día que morreu, busqueina por todos os recunchos e non atopei nada, foi como se se esfumara.

Non din creto ao que acababa de escoitar, pero creo que a avoa non estaba ben. Aínda que as súas palabras tamén me fixeron dubidar, a verdade é que o avó tíñalle un gran aprecio a aquela medalla, significaba moito para el. E se
tiña razón? E se eses feitos foran verdade?

Pasamos toda a semana axudando a avoa e visitando familiares que facía moitos anos que non viamos. A verdade é que me empezaron a gustar as vacacións. Facía moito tempo que non conversaba tanto con meus pais, en Suíza apenas nos viamos. Entre o seu traballo e os meus estudos non había tempo para estar xuntos.

O día 31 de outubro, atopábame mal. O atracón de castañas asadas non me sentara ben, penso que collín unha enchenta. A os meus pais e á avoa deulles moita pena. Hoxe era o día do Samaín, o Halloween dos estadounidenses. A verdade é que esta festa era galega pero os americanos acaparan todo como se fose deles. Celebrábase no centro social. Todos os anos os veciños celebraban esta festa. Deume moita mágoa non acompañalos pero a dor de estómago fíxose insoportable e non tiña forzas para moverme.

Co paso das horas, comecei a sentirme mellor. Dispúxenme a curiosear todas as cousas do avó como facía cando era cativa. Sen esperalo, atopei un CD “Luar na lubre”, un grupo que cantaba en galego. Púxeno no reprodutor e oín a primeira canción, que se titulaba Meniña. Era preciosa, encantábame que o avó ma puxera. Despois de escoitala unhas dez veces, saqueina do aparello e cando me dispuxen a colocala na caixa, algo caeu do seu interior. Era unha preciosa cadea de ouro cunha medalla da Virxe do Carme. Quedei abraiada e polo corpo dábanme arrepíos. A medalla do avó.

Ao pouco recupereime do meu asombro. Cando metín o CD na caixa, sentín un gran golpe no piso de abaixo. Mirei o reloxo, aínda eran as sete, meus pais e a avoa non chegarían ata as nove. Asusteime, alguén entrara na casa. Baixei as escaleiras amodo e sen facer ruído. Non vin nada e tampouco sentín máis golpes. Non había nada forzado, nin a porta principal, nin ventás. Entrei no salón e de novo comezaron os arrepíos cando vin que alí estaba todo revolto como se alguén andara na procura de algo. Houbo algo que me impactou realmente, enriba do televisor había un CD, collino e quedei de novo abraiada, era o CD de “Luar na lubre” que ata hai uns instantes estivera escoitando. Non o podía crer. Agora si daba veracidade ás palabras da avoa. Arrepentinme de dubidar dela. Tiña razón, nesta casa sucedían cousas moi estrañas, aínda que parecera incrible eu tamén pensaba que o avó tiña que ver nestes estraños sucesos.

Pola cabeza só me pasou unha cousa. Se o avó andaba na procura de algo, e ese algo era a súa medalla, eu facilitaríalle atopala. Fun ao meu cuarto e coloquei a medalla enriba da mesiña. Algo no meu interior me dicía que o avó esta noite a collería e podería descansar por fin en paz.

Así foi. Espertei cedo e a miña sospeita foi real. A medalla desaparecera da mesiña e no seu lugar só había unha nota que dicía: “Grazas, miña parruliña”. Sentín unha ledicia enorme. Nesas palabras souben que quen me falaba era o avó. El sempre me chamaba “parruliña”.

Chegou o día de defuntos, e con el a fin destas vacacións. Pola tarde fomos ao cemiterio a poñer sobre a tumba do avó uns preciosos centros de flores e unha vela. Estaba todo precioso e floreado. O cemiterio semellaba un campo
no mes de maio.

Que feliz estaba. Axudara ao avó, aquel home que tantas cousas me ensinara. O que me sucedeu parece incrible. Pero agora decátome de que os mortos senten coma os vivos e que realmente hai un novo mundo e tamén unha nova vida para as nosas almas.

Só houbo algo que tiven que dicir alí diante do avó, ou se non rebentaba, algo que debía expulsar do meu ser:

– “Como ía meu avó, gran mariñeiro dos mares galegos, esquecer a súa medalla da sorte, na súa viaxe máis longa no mar da eternidade, da que nunca máis habería recalada”.

As vacacións resultaran máis interesantes do que xamais imaxinara. Prometinlle á avoa regresar a Galicia no verán. Nesta semana descubrín moitas cousas, e agora daba veracidade a unha cousa que meu avó me dicía cando era nena:

– Xiandra, Galicia sempre foi a terra dos misterios. O inexplicable sempre ocorre aquí.

Que razón tiña.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s