O país do ruído

Este. Onde habita o ruído, un delincuente común. Que se hai algo que aterroriza neste país (e temos abondo co terrorismo idiota do s. XIX, a crise tan magnífica como magnificada, o paro) é o ruído

Moito ruído. Moitos ruídos. O ruído político que substitúe ó logo, á palabra racional, ás ideas do outro, á discusión, ó diálogo, ó debate. O ruído nos hemiciclos políticos non escoita nunca pero disfrázase de cualificativos contundentes, disparados a queimarroupa para ser amplificados nos medios.

O ruído. Os ruídos radiofónicos que atorden, que intoxican e envelenan as conciencias con sementes de rancor. Cada mañá.

O ruído é un delincuente común que actúa cada día nas televisións. Temos algunhas das cadeas máis primarias, imbéciles e gritonas do globo. E a xente pregúntase: por que berran tanto cando teñen tan pouco que dicir? Como permiten a entrada e a palabra nos platós a fulanos e fulanas que causan noxo e arroibo? Non é estraña a desbandada da xente nova dun medio que lles trata, que nos trata como idiotas. Onde non hai talento, onde as series están escritas con sal gorda, onde os chistes son propios de taberna con alcohol barato, só queda o ruído. Un medio que podía entreter e divertir tanto, que podía informar con decencia, e mesmo formar e educar, está a ser monopolizado polos donos do ruído.

No País do Ruído as festas só son festas cando se visten de ruído, cando as gargalladas estouran repletas de decibelios, mentres a música rebenta os tímpanos e fai tremer a caixa torácica co grado 8 da escala Richter. Por exemplo, no ferial do último San Froilán: pasear por entre as atraccións produce unha infinita dor física nos oídos. Mentres compadecemos ós veciños que soportan este castigo atroz, e seguramente delitivo, preguntámonos se as autoridades non son quen de limitar estas agresións acústicas que pouco teñen que ver coa festa.

O ruído nas rúas corre a cen por hora nas altas horas da madrugada con bobos ó volante. A súa máxima conquista humana é facer trompos, levar a música a tope, sacar fume dos freos e tocar a bocina impune ás cinco da mañá coa intelixente pretensión de destrozar os nervios dos que tentan durmir porque traballan.

O ruído é un delincuente que habita no interior das casas nun país onde a convivencia intelixente e civilizada é unha asignatura sempre pendente, e onde o ruído permite amoblar a vacuidade de tantos buratos negros do xénero bípede.

O ruído é a arma dos matóns, agride e deseduca, e rouba ós máis novos esa ferramenta tan sofisticada que axuda a vivir en sociedade e que ensina a vivir convivindo, como é a finura e a sensibilidade.

No País do Ruído o silencio é o gran damnificado, aquí onde a capacidade auditiva dos rapaces mingua dun xeito alarmante polas agresións ambientais e pola moda autista dos auriculares a todo volume.

Ruído, que non falte o ruído. O ruído é a caña da España cañí e o fol da gaita da Galicia máis enxebre.

Ruído as vintecatro horas do día de tódolos días do ano. O ruído é a vacina dos idiotas contra a “funesta manía de pensar”, que só é posible nos territorios do silencio.

Artigo de Juan Antonio Pinto Antón no Diario de Pontevedra 30/10/2008
Publicado baixo Licenza Creative Commons CC BY-NC-ND 2.5

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s