O que algúns non ven (relatos de medo)

Primeiro premio do Concurso de Relatos de Medo 2011


« Ti podes velos? Sei que os sentes ao teu redor, porque eu podo notar como me poñen a pel de galiña… Tamén podo oílos… e sei que ti podes, sei que ti podes, sei que ti podes… non mintas, non mintas…

O QUE ALGÚNS NON VEN

– Diga?
– Marcos, son Xoana, crees que poderás vir hoxe a ver unha película a miña casa?
– Ah, Xoana síntoo moito, hoxe teño que ir a pasar o día cunha tia miña que fai anos que non vexo… seica pode morrer e miña nai cree que é de boa educación ir visitala.
– Que tía? Esa que dixestes que estaba algo tola?
– Si ben, xa che contarei. Chámoche mañá.

Eran as 11 da mañá dun día anubrado, non había paxaros no ceo, nin follas nas árbores, só se escoitaba o vento golpeando as ventás das casas.

Collín o coche e dirixinme cara Connecticut, onde se atopaba Flora, esa vella tola, ou mais ben miña tía lonxana, non sei porque lle faría caso á miña nai…

Despois de dúas horas de viaxe cheguei alí. Segundo a dirección a casa estaba nas aforas da cidade.

Estiven buscando un longo anaco para atopar o camiño correcto, e cando por fin o encontrei… non podía ser aquilo… non era un estrada, nin sequera un camiño de terra, iso era barro, non podía atravesalo co coche. Iso xa era demasiado. Baixei do coche e notei como a lama estragaba os meus zapatos novos.

A paisaxe era deprimente. O ceo cheo de nubes negras (parecía que ía comezar a chover). A paraxe estaba totalmente deshabitada e cando comezaba a cavilar que era a única persoa do mundo apareceu un home duns trinta anos, tiña pinta de granxeiro, quen o diría, en pleno século XXI aínda queda moita xente coma el.

Achegouse a min cunha expresión estraña: entre medo, sorpresa e desconcerto, diría eu.

– Non irás a aquela casa non neno?
– Por que? Pois xustamente necesitaba de alguén que me indicase ben o camiño.
– Non rapaz! Non! Alí non vaias! – O home semellaba realmente asustado.
– Pero.. por que?
– Advertinche, fíxeno, e non quixestes escoitarme, esa muller está tola, está tola! Di que ve mortos!
– Señor, síntoo moito, teño que ir… non será para tanto..

O home mirou para min e andou cara atrás até que se xirou, na súa cara seguía era expresión, non sei, de tormento.

Seguín o camiño de barro ata que divisei unha casa marrón escura ao fondo. Ao chegar á porta, esta abriuse.

Todo era moi tétrico, non sei que facía alí. Subín as escaleiras cheas de enredadeiras que me levaban cara unha porta luxosa no seu tempo, e que agora, co paso dos anos, e sen coidados, convertérase en algo sinistro.

– Na na nanana nana nananana na na na nana… – Escoitábase dende fora esa canción. Non sei de onde viña, pero seguín o son adentrándome nesa escura casa, chea de po.

Entón vina, ao fondo dunha habitación. Tiña o pelo branco caéndolle polas costas, a pel pálida e engurras.

– Na nana nanana nana na na na na nana nanana… – Seguía soando a canción, pareceume ver unha caixa de música.

– Ola flora! – dixen – Son Marcos, o fillo de Aurelia, veño visitala xa que fai tempo que non…

Non me deixou rematar de falar cando dixo:

– Xa non podo máis, a música xa non atenúa as voces… Están aquí todo o tempo, todo o tempo, todo o tempo. Non quero, non quero, non, non, lévaos contigo, lévaos. Porque non saben onde está o inferno, non entenden a diferenza entre a realidade, o ben e o mal, buscan luz, buscan llamas, non saben, non sei, non sei. Cando saiban que arderán por sempre baixo os brazos do señor… do señor que perdoa… a eles non, a eles non…

– Flora? – nese momento estaba asustado.

A vella estaba desvariando, que dicía? Non sabía que facer… entón xirouse, esa mirada non se esquece; cravou os seus ollos en min, como querendo facerme dano con eles, estaban moi abertos, víanse vermellos, quizá polo sono ou simplemente pola idade… non sabía que facer..

– Ti podes velos? Sei que os sentes ao teu redor, porque eu podo notar como me poñen a pel de galiña.. Tamén podo oílos… e sei que ti podes, sei que ti podes, sei que ti podes… non mintas, non mintas…

– Creo que me teño que ir! – dixen e xireime cara a porta, pero esta pechouse antes de que eu a tocara!

– Non podes – dixo rindo – non podes, non podes, na nana nana nananana nana na na – agora era ela quen tarareaba a canción – din que estou tola, pero son eles, sodes vós, estades tolos, tolos, eu non, pero vós estades tolos, podo escoitalos, podo escoitarche!

Dirixinme cara ela para calmala, toqueille un brazo pero non puiden, pensei que me desmaiaba, o seu corpo era etéreo, non tiña corpo. Que acontecía? A miña man podía atravesala!

– Ha,ha,ha,ha – ríase ela – sodes vós, estades tolos, pensades que vivides, estades tolos.

Saín correndo de alí. Collín o coche e puxen a radio para tranquilizarme, falaban dun accidente de coche no que houbera dúas vítimas.

Parei na gasolineira, non me atendían, chamei ao encargado, pero non me debeu escoitar. Entón chamei ao mozo e pedinlle que me botara gasolina. Non me mirou. En cambio achegouse unha rapaza loira e faloulle.

“O que hai que aguantar!” – pensei eu – todo por ligar e a min nin caso…

Entón a moza díxolle: oístes o do accidente? É unha mágoa, o condutor era tan xove, e a vítima resultou ser un granxeiro, o rapaz chamábase Marcos. »


Helena, 1º de Bacharelato.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s