Contos de amor: Lúa

Lua_500

Cavilando nos meus pensamentos, miro o ceo. A lúa non brilla como sempre. A lúa está triste. O ananiño da lúa intenta animala. Esta chora desconsoladamente. A súa alma xemelga, a súa metade, a súa estreliña favorita, non está.

Lucía Cruces Dosil, 1º de Bacharelato.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s