Conto de amor

Este relato está repartido en catro páxinas. Preme nos números de páxina de embaixo para continuar coa lectura.

Un tropezo casual

Non podo crer que esa tivera a caradura de suspenderme, e todo, porque lle caio mal.
Elisa camiña pola rúa sen fixarse por onde vai. Está demasiado enfadada como para iso. Non entende o seu suspenso en física, estudara moito e fixera un gran esforzo para conseguir aprobalo. Polo que ó final acaba chocando cunha persoa e todos os seus apuntamentos acaban no chan.
– Perdón!
– Nin perdón nin merda! Pero non ves por onde vas? – berra Elisa.
– Eh!? Non é por nada pero a que non se ia fixando por onde ia eras ti.
– Si, pero os apuntamentos que están no chan son os meus. – protesta Elisa.
– A ver que che axudo…
– Esquécete! Valos recoller ti só, se non, non chocaras comigo.
– Está ben, xa chos recollo eu, non te preocupes.
Foi entón cando Elisa se fixou na persoa coa que chocara. Era un rapaz de pelo castaño, algo mais alto que ela e con bo corpo. Tería os seus anos ou quizais un máis como moito.
– Toma – dille o rapaz cando remata de recoller os apuntamentos.
– Grazas.
Agora pode velo mellor, e si, ten moi bo tipo, un bonito sorriso e uns precioso ollos castaños claros. Quizais non debeu ser tan groseira con él.
– Perdoa polo de antes, non era a miña intención comportarme así. – descúlpase Elisa.
– Non te preocupes, estás perdoada. Por certo, eu chámome Xoán. E ti?
– Oh, encantada Xoán eu son Elisa. E normalmente son máis civilizada.
– Entón, que che pasou para comportarte deste xeito comigo?
– Uff, é que… é moi longo de contar.
– Se queres invítoche a tomar algo e cóntasmo. Si non tes nada que facer, claro.
A verdade é que non lle cadra nada ben. Pero rexeitar unha cousa así … Que fai? A Laura non lle sentaría nada ben que a deixara plantada. Xa o ten.
– Xoán, o certo é que xa quedei hoxe cunha amiga. Pero si queres, intercambiámonos os números de teléfono, o tuenti ou o MSN, e quedamos outro día. – di Elisa, aínda que lle dá a impresión de que a Xoán non lle sentou moi ben esa resposta.
– Ah! Vale. Tes por aí, papel e lapis para apuntar?
– Si claro, toma.
Xoán colle o papel que lle dá Elisa e ponse a escribir nel algo. Ela non sabe o que é, pero dálle a impresión de que é máis do acordado anteriormente.
– Toma, aquí tes todo o necesario para atoparme cando queiras, e o que debes saber de min. Abur.
– Abur.

Chámome Xoán, teño 17 anos, mido 1’70m e nacín no verán. Teño dous irmáns pequenos, Lucas e Mario, e unha irmá maior, Clarisa. Gústame facer deporte, saír os sábados a noite, e os venres, sempre que podo. Vivo nunha aldea preto de aquí. Teño moto, é o meu maior tesouro polo momento, e non teño moza. O meu tuenti é Xoán González e o meu teléfono é …

Advertisements

Unha resposta a “Conto de amor

  1. Cristina Vilas Regueira a mellor escritora do IES Campo de San Alberto eres a mellor.Bikos

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s