Conto de amor: Para alguén …

Para alguén nalgunha parte:

Que pensei? Pensei que todo fora culpa de alguén. Intentei botarme a quen encontrei por diante. Tiña que ser culpa de alguén, non entendía por que te foras … Queríate tanto!

Sei que nunca me deixarás soa, podía velo cando me mirabas, sei que me querías máis que ninguén. Nunca me mentiches, en cambio mentiches por min, ben o sei.

Non tiña que pedirche nada, simplemente facíalo.

Nunca me fallaches, e espero que eu a ti tampouco.

A verdade quíxenche como a ninguén.

Que sentín? Sentín que morría eu tamén.

Notei un baleiro no estómago e algo punzante no peito; dor, creo que o chaman. Non o podo describir.

Tiña a imaxe dos teus ollos cheos de esperanza, de ledicia, cando che ía ver. Pero tamén a de tristeza, inquedanza e resignación cando me fun por última vez. Sei que ti xa o sabías, sei que notaches, coma min, que ía ser a derradeira vez que coidabas de min.

Nunca che perdoarei que te foras.

Despois do que pasou xa non te quixen ver, ou máis ben, xa non puiden.

Só espero que agora esteas ben alí onde te atopes, que non sufras máis, pois non o mereces, e que saibas que penso en ti cada día, dándolle un bico á túa foto e levándote as flores brancas que tanto che gustaban.

Querereiche sempre máis que a ninguén. Sei que o sabes.

Ata pronto.

Helena Calo Ons, 1º de Bacharelato.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s